'... en ze leefden nog lang en gelukkig!'

Liefde en romantiek zijn populaire thema's in sprookjes, poëzie, films en muziek en niet zelden is de moraal van het verhaal dat er eerst een aantal spreekwoordelijke draken verslagen moeten worden, of een onmogelijke quest moet worden uitgevoerd om dan voor eens en voor altijd gelukkig in de liefde te zijn.

Met andere woorden... het kost misschien wat moeite om de ware te vinden... maar als je hem of haar eenmaal aan de haak hebt geslagen, dan gaat de rest allemaal moeiteloos en vanzelf...

Een prachtig romantisch ideaal wat in de meeste gevallen niet echt aansluit op de realiteit, zeker niet als je verlangt naar bewuste liefde. In de meeste gevallen gaat liefde niet vanzelf. Het is een sprookje waar we vaak maar al te graag in willen geloven... juist omdat we weten dat het leven zelden ook echt dat sprookje is.

Maar wat als de liefde niet vanzelf gaat?

Want wat als je, na het verslaan van de draken en het voltooien van de quest, merkt dat er nog steeds reltieproblemen zijn, misverstanden, dat de dagelijkse sleur soms de overhand neemt..., of dat jullie meer naast elkaar leven dan met elkaar...?

Dan spat het sprookje uit elkaar en hebben we misschien wel het gevoed dat we gefaald hebben. Het gevoel dat we iets verkeerd hebben gedaan omdat de sprookjesachtige verwachtingen niet uit zijn gekomen. Het kan ervoor zorgen dat de relatie maar opgegeven wordt of de schuld van binnen wordt gezocht...

Maar wat nou als het sprookje niet waar is? Wat nou als het sprookje niet het ideaal is... Wat nou als liefde dynamisch, soms rommelig maar bovenal een levendig proces is. Een dans van toenadering en afstand, van jezelf laten zien en terugtrekken. Van kwetsbaarheid en afstemming. Wat nou, als liefde een zoektocht is... een reis waarvan de bestemming niet het belangrijkste doel is.

Liefde is een werkwoord?

Misschien heb je wel eens horen zeggen; 'Liefde is een werkwoord'.

En daar ben ik het niet mee eens... In de essentie gaat liefde niet over een doen, maar vooral over zijn... Liefde is meer een gevoel dat een beschrijving... Het is iets wat kan ontstaan in de ontmoeting met jezelf of een ander. Een ruimte die zich vult met iets wat groter is dan de afzonderlijke delen. Liefde gaat over aanwezigheid, erkenning, acceptatie en openen...

Liefde ís.

Niet gebonden aan tijd, vorm, structuur of voorwaarden. Liefde is dus niet iets waar we iets voor hoeven doen... sterker nog, hoe minder we doen, hoe krachtiger de liefde misschien wel is...

En toch lijkt het in de praktijk toch echt niet zo simpel...

Dat heeft te maken met het volgende; we denken dat de liefde en de relatie één en hetzelfde zijn...

En door die misvatting ontstaan de problemen...

Voor liefde hoef je namelijk niets te doen en alleen maar te zijn... maar voor de relatie moet je wel degelijk wat doen. Het is niet voor niets dat liefde geen werkwoord is en relateren wel.

Als liefde is als stromend water, is de relatie het kanaal waardoor het water kan stromen en richting krijgt. De relatie is de gekozen structuur tussen twee mensen, met gewoonten, afspraken en grenzen. En deze structuur vraagt om aandacht en onderhoud. Want hoe beter de relatie, hoe vrijer de liefde kan stromen.

Nu is het de kunst om de relatie niet belangrijker te maken dan het water. En tegelijkertijd moeten we ook niet denken dat de liefde vanzelf wel goed stroomt als we de relatie verwaarlozen.

Door met bewuste aandacht te werken aan je relatie voed je de bedding waarin de liefde kan blijven stromen. Zo hoef je niet te werken voor de liefde, maar zorg je goed voor de relatie waarin de liefde woont.

Verbinding vraagt om moed en aanwezigheid

Als liefde onze natuurlijk staat van zijn is, hoe kan het dan dat het toch zo moeilijk kan voelen om in die staat van liefde te zijn...?

Dat heeft alles te maken met de wereld waar we in leven, de voorbeelden die we hebben gehad en de dingen die we in ons leven hebben meegemaakt.

We worden in hoge mate gevormd door onze vroege jeugd. De relatie die onze ouders hadden geven ons het voorbeeld van hoe het hoort. Ongeacht of de relatie 'goed' of 'slecht' was, ergens in je onbewuste sla je op dat dit is hoe een relatie zou moeten zijn. Het vraagt innerlijk werk aan bewustwording om zicht te krijgen op die patronen en stapje voor stapje andere keuzes te gaan maken.

Daarnaast leven we in een wereld die ons meer en meer wegtrekt van onszelf en onze natuurlijke staat van zijn. Een wereld gevuld met afleidingen, ruis en gebrek aan liefde waar we dag in dag uit aan worden blootgesteld en die als een soort rookgordijn voor ons gaat hangen waardoor het steeds moeilijker wordt om jezelf te voelen.

Tenslotte maken we in ons leven vaak vele situaties mee die niet getuigen van liefde. Situaties waarin we afgewezen worden, terecht gewezen worden, veroordeeld worden enzovoorts. Daarbij hoeft het niet te gaan over grote gebeurtenissen. Een 'Doe niet zo boos' ontvangen als je als peuter een driftbui hebt kan er al voor zorgen dat je een deel van jezelf gaat afsluiten.

Het valt dus niet mee om in deze wereld op te groeien en in contact te blijven met je eigen pure, open en liefdevolle zijn. In meer of mindere mate komen er dekseltjes op jouw eigen unieke vrije expressie en de weg terugvinden betekent dat je alles waardoor je jezelf bent gaan afsluiten onder ogen moet komen... 

De schoonheid van bewuste liefde

En toch… ondanks die lagen, ondanks het afsluiten, ondanks de dekseltjes, de liefde blijft in jou aanwezig. Altijd. Soms verborgen, soms ver weg, soms zelfs bijna onbereikbaar. Maar ze verdwijnt nooit helemaal.

De reis naar liefde, of beter gezegd; een goede relatie, gaat dus niet om iets nieuws ontdekken, maar eerder om weer te herinneren. Het gaat om opnieuw contact maken met iets wat er altijd al was, én alle dingen afleren die je daarvan weg hebben geleid.

In wezen is dat wat er gebeurt als je het pad van bewuste liefde bewandeld. Niet om alles 'goed' te doen of om een perfecte relatie te creëren. Maar om jezelf en de ander laag voor laag te ontmoeten. Om opnieuw te leren voelen, openen en te kiezen, iedere keer opnieuw. Om samen te leren dansen, dankzij alles wat jullie onderweg tegenkomen.

Want hoe bewuster je wordt van je eigen patronen, hoe vrijer je wordt om een andere keuze te maken. Hoe meer je jezelf leert dragen in je pijn, hoe meer je ook de liefde in haar puurste vorm kunt ontvangen. Hoe meer je elkaar leert zien, écht zien, hoe dieper de bedding waarin de liefde stroomt.

Het is oké dat je relatie niet vanzelf gaat

Dus als jij merkt dat jullie relatieproblemen hebben, het soms schuurt, dat je elkaar even kwijt bent, dat het niet meer vanzelf gaat, weet dan: je hebt niet gefaald. Je doet niets verkeerd. Je bent mens, in relatie met een ander mens.

Het is oké dat je relatie niet vanzelf gaat.

Sterker nog, het mág moeite kosten. Want in die moeite zit de uitnodiging tot groei, tot verdieping, tot werkelijk contact. Niet ondanks de uitdagingen, maar juist dankzij.

Liefde is geen eindpunt, geen beloning voor een succesvol verhaal.
Liefde is een levend proces. En jij mag daar elke dag opnieuw in kiezen, voelen, openen.

Voor jezelf. Voor de ander. Voor het leven.

En als je merkt dat je daarin ondersteuning kunt gebruiken, kijk dan eens naar de online relatiecursus Van Automatische Piloot naar Bewuste Liefde.

Want je hoeft het niet alleen te doen. Liefde is van ons allemaal.